Smásaga ……

Einu sinni var kona sem fór í stríð við heiminn til þess að geta uppfyllt óskir sínar og búið sér til normal líf. En kona þessi var fædd með ýmsum annmörkum sem komu í veg fyrir að hún geti verið normal. – Hún var veik á geði, með útlitsgalla, samkynhneigð og ófær um að eignast börn með eðlilegum hætti.

Hún sagði við sjálfan sig, að allt væri leyfilegt í stríði og ástum og með þá vissu í sínum sjúka kolli, hófst hún handa við að normalisera líf sitt. – Hún stal, laug og ruddi fólki úr vegi sínum, hún eitraði fyrir fólki til að losa sig við það eða til að gera það sjúkt og sér háð. Við þetta naut hún aðstoðar fjölskyldu sinnar og vina.

Hún hafði þekkingu á því hvernig mátti gera fólk veikt og með hverju og aðgang efnunum sem til þess þurfti, hún hafði völd, fé og sjúka vini sína og ættingja sér til hjálpar við að strá „glimmeri“ á „glansmyndina“ – búa til normal lífið sem hana dreymdi um.

 

Ekkert heilbrigt fólk var í kringum þessa konu, sem reyndi að kippa henni inn í veruleikann – út úr heimi sýndarveruleikans sem hún hafði búið sér, þó hann byggi öðrum sára kvöl og böl að búa við.

Hér og nú ……..

og um alla framtíð að mér lifandi og dauðri, formæli ég öllum þeim sem hafa eða munu ráðast að æru minni, heilsu andlegri eða líkmlegri og mínum eigum og kalla á mér til fulltingis úr öðrum víddum, vætti réttlætisins. – þeir einir munu hljóta fyrirgefningu sem bæta mér orðin skaða og skila mér aftur því sem mér ber og af mér hefur verið stolið, með afsökunarbeiðni í eigin persónu – þeir sem þess eiga kost, að mínum geðþótta, aðrir munu að eilífu fordæmdir eða í það minnsta í svo langan tíma sem ég hef ekki fengið lífsins að njóta.

Nú er það á valdi hvers og eins að taka áhættuna !

Mér voru gefnir þeir hæfileikar í vöggugjöf að skynja aðeins út fyrir þessa veröld og þeir hæfileikar mínir hafa styrkst í baráttu minni við ill öfl þessa heims – öfl sem láta stjórnast af hnýsni, eigingirni, græðgi, öfund og hefnigirni – öfl sem hafa geta keypt sig frá lögum þessa lands. – Ég er laus við þessa lesti, ég hef alltaf treyst því að góðir vættir réttlætisins muni koma mér til hjálpar með einum eða öðrum hætti og sannalega hljóta þeir að hafa gert það, annars væri ég löngu dauð nú þegar. það þarf mikin andlegan styrk til að standast þær raunir sem mennskir hafa búið mér í fólsku sinni og mikin styrk til að falla ekki í gryfju hefnigirninnar. Ég hef reynt allar leiðir til að leita réttlætis í þessum heimi, eins og lögin boða – en það sem keypt hefur verið er ekki lengur falt til brúks eins og vera ber.

Snúið heift ykkar að þeim sem eru að nota ykkur til illra verka – ekki að mér – hjá því fólki liggur meinið og orsök þess illa – þið eruð asnarnir sem þau teyma – með ykkar aðstoð byggja þau upp fólskuveröld – er það sú veröld sem þið viljið búa í ?

Konur í karlastörf ………

karlar í konu störf !

Já – bankastjórinn, sem auðvita er karlmaður í drottnunarstöðu, kemur á bílaverkstæði –  vel snyrtur í jakkafötum með bindi, angandi eins og lótusblóm á vordegi – hann er komin til að láta umfelga hjá sér jeppann, hjá bifvélavirkjanum – sem er kona í bláum skítugum samfesting, komin átta mánuði á leið.

þeir sem völdin hafa, þeim er andskotans sama, af hvaða kyni eða í hvaða ástandi, þeir eru sem vinna skítverkin fyrir þá – þeir vilja bara ekki, að völd og yfirráð verði kvenna.

Pabbi minn var alltmögulegt maður af guðs náð, en málari að aðal starfi, því fór ég ung að árum að vinna í málningavinnu hjá pabba, aðeins 12 ára gömul og ég get fullvissað ungar stúlkur sem stefna í iðn-nám í dag, að er þetta er púl sem henntar ekki kvennlíkamanum – príl í stillösum og stöður langtímum saman í stigum, steinslípun og brettaskífubrúk. – En konur gætu eins vel og karlar verið verkfræðingar á hinum ýmsu sviðum rétt eins og karlar, til dæmis í bygginga, vél og tölvunarfræðum, án þess að þurfa að standa í argasta púlinu – eins og alltaf er ætlast til.

Svo samlíking sé tekin: þá er konan „smiðurinn“ og karlmaðurinn „hamarinn“ – frá skaparins hendi – það er konan sem hefur hyggjuvitið, það er konan sem getur gert svo margt í einu. Karlmenn áttu að draga björg í bú og konur út að deila af réttlæti og eftir þörfum, en svo fylltust karlmennirnir mikilmennskubrjálæði, af því að þeir héldu það náðargjöf af skaparans hálfu, að þeir þyrfa aldrei að hugsa neitt – nema um sjálfan sig.

Við fjölgum okkur í galsa og ánægju ástarinnar og það er konan, sem með gleði og eftirvæntingu ber þungann og þjáningarnar af ávexti ástarinnar – inn í hennar líkama vex af sæði karlmannsins nýtt líf, sem hún vendar til fullburðar með líkama sínum í níu mánuði, elur síðan af sér með sársauka og með gleði.

Ég á fjórar dætur og það er ekki nokkur spurning í huga mínum, að koma þeirra í heiminn eru stæðstu stundir í lífi mínu – ólýsanlegt stolt og gleði og ég skora á allar konur og ungar stúlkur að standa vörð um kvennleikann – verum flottar, penar og pjattaðar, án þess að lát valtra yfir okkar.

P.s  – Stórar konur – konur yfir kjörþyngd – háar konur – eru ekkert minna penar og flottar konur heldur en litlar og grannar – þetta er bara spurning um að virða og varðveita kyn okkar.

Ég er ekki með neina fordóma gagnvart samkynhneigðum, ein af mínum uppáhalds manneskjum í lífinu var samkynhneigður – bróðir minn Ármann, sem lést úr alnæmi árið 1993 og einn af stofnendum Samtaka 78 – Blessuð sé minning hans.

Áfram konur og stelpur sem eigið framtíðina fyrir ykkur – verið konur – flottar, penar og smart – ekki fórna kvennleikanum í einhverri valdabaráttu milli kynjanna.

Útrýmum hugmyndum, um að einhverjir litir og tölur tilheyri einhverjum kynjum eða kynhneigðum, nema bara að bleikur er litur kvenna og kvennleika, rétt eins og blúndur og blóm og að  fjólublár litur klæðir eiginleg enga manneskju, ef þið spáið í það – hugsið um fallega ljúfa og gefandi ást – sem hæfir tilefni og aldri hvers og eins.

Regnboginn er eitt af fegurstu sköpunarverkum skaparana og það á að vera réttur allra að ganga undir hann og óska sér – göngum öll undir hann saman og óskum okkur friðar í heiminnum og réttlætis – svört, gul og bleik – opnum ekki arma okkar fyrir þeim sem friði, jafnrétti og mannréttindum vilja spilla.

Er hægt að breyta ……..

hugsunarhætti heillar þjóðar ?

þessar vangaveltur komu upp í einum þættinum á RÚV sem ég var að hlusta á í dag og svo sat hún föst í þanka mínum, þannig að ég ákvað að reyna að skrifa þetta frá mér.

það er mín skoðun að mannfólkið sé ekki sérlega vel gefið – finna má þó vitsmunaverur á stangli á sorphaugum manngrúans. þess vegna er ekki auðvelt að breyta hugsunarhætti fólks. það er aðeins eitt sem getur breytt hugsunarhætti fólks og það eru peningar, það eru þeir sem fólk gerir allt fyrir – hópsálin eltir féþúfurnar og það eru þeir sem yfir peningunum ráða, sem stjórna hugsunarhætti og gjörðum hópsálana – sem sé auðvaldið.

Auðvaldið stjórnar hugsunarhætti hópsálanna og það kúgar svo og ofsækir þá sem ekki vilja lúta þeirra lágkúrulega og menningarsnauða hugsunarhætti. – þetta eru ekki ný sannindi, þatta hefur alltaf verið svona, af því að það er svo auðvelt að kaupa hugsunarhátt fólks, kaupa hópsálina til lyga og ofsókna. það er ekki svo langt síðan fólk var brennt á báli, að undangengnum ofsóknum vitgrannra sveitunga sinna, sem mætti síðan við bálköstinn til að finna lyktina af stiknandi holdi þeirra sem það hafði ofsótt og logið á bálið – í þá daga þótti synd að syngja og dansa, en ekki að ljúga upp á fólk og grilla svo.

Ég hef þurft að búa við skelfilegar ofsóknnir árum saman – svo grimmilegar og miskunarlausar, það er bara fólk með kvalarlosta sem stendur að svona löguðu.  —  Nú bið ég fólk, þá sem hafa eitthvað vit í kollinum að taka ekki þátt í þessu, ekki bara mín vegna, líka vegna dætra minna – setjið ykkur í mín spor og börnin ykkar í þeirra spor. Ekki afsaka gjörðir ykkar með því að segja, að það sé einhverjir aðrir einhverstaðar sem líða þurfi meira, það væri eins og réttlæta eitt morð með öðru.

Ekki myrða mig ! –  ég er fangi ofsókna ykkar og það er ekki til sóma fyrir ykkur, né þetta samfélag.

Væru ekki einhverjir í þessu samfélagi – marktækir, sem gætu komið boðum eftir krókaleiðum, ef þurfa þykir, til landlæknis eða ríkislögreglu og gera grein fyrir hvað hefur verið að eiga sér stað hér – ég trúi því ekki að þið viljið búa í svona nasista samfélagi og skrílsmenningu – það er ekki holt að ala börn upp við þessar aðstæður – það hljóta allir að sjá – sem vilja.

Ég þrái eins og svo eðlilegt er að vera í venjulegum samskiptum við dætur mínar og barnabörn, en ég get það ekki ef þessu heldur áfram og það væri óendanleg eigingirni í ykkur að koma í veg fyrir það – þið verðið að koma ykkur á ögn hærra vitsmunaplan svo hægt sé að eiga í samskiptum við ykkur – ég get heldur ekki átt í samskiptum við ykkur með þessu áframhaldi – það hljótið þið að skilja.

Ég reyki út á svölum og er þar af leiðandi að drepa þau – þetta er réttlætingin á því sem á undan er gengið og til að geta haldið áfram – dæmi nú hver fyrir sig um vitsmunina sem búa í kringum mig.

Mig skortir ekki viljann…….

mig skortir kjarkinn – til að fyrirfara mér – það er nóg komið, það virðist bara engin meðtaka og skilja nema ég.

það er búið að fara svo illa með mig – svo hryllilega – svo fólskulega – svo að skömm er af fyrir þetta samfélag og þjóðarskömm – þó einhverjir hér segi með stolti, að Ísafjörður sé fjölmenningarsamfélag.

Hvað gefur fólki leyfi til að fara svona með mig ? – Hverjir gefa út leyfið ? – Í hvaða tilgangi ? – Hverjum á þetta að þjóna ?

Ég er ekki geðveik, ég er bara niðurborotin manneskja, sem hef verið rúin öllu – ég get með engu móti sætt mig við það – og það væri ekki lítil ósvífni að fara fram á slíkt og að fara fram á að ég fyrirgefi – nei, það kemur ekki til greina – dropinn sem fyllti mælinn, er fallinn !

Ég hef verið að reyna að byggja upp samband við dætur mínar aftur – ég hef ekki verið í sambandi við þær lengi, af því að ég hef ekki viljað blanda þeim í þessi mál – en sú viðleitni mín, virðist bara hafa hret helvítin í fólskunni.

Eru einhverjir hissa á því að ég skuli vera búin að missa álit á bæjarbúum og finnast þeir vitgrannir – eftir allt sem á hefur gengið ? – þeir eru búnir að níðast og troða á mér af forhertri og fáheyrðri fólsku árum saman – svipta mig eigum, æru og eðlilegu lífi og svo móðgast þetta lið ef ég brosi ekki bara af öllu saman og líti á þetta allt saman sem einhvern brandara.

Hér er hópur af fávitum að fremja morð – og það virðist engum vitibornum koma til hugar að stoppa þessa voluðu vesalinga – sem virðast ekki hafa neitt vit og alls ekki tilfinningagreind.

Ég lít svo á, þar til mér verður sagt annað – með borðleggjandi sönnunu, að það sé heilbrigðiskerfið sem standi fyrir þessum ofsóknum – þeir eru með listann yfir geðsjúklingana í bænum – þá sem eru nógu sjúkir til að vinna fólskuverkin fyrir þá.

þegar ég fór til miðils fyrir all-nokkrum árum síðan – þá þagði hún um stund eftir að ég hafði sest og horfði á mig yfir gleraugun og spurði síðan hvar ég byggi og áður en mér tókst að svara, sagði hún: það er eins og vitið sé ekki mikið að þvælast fyrir fólkinu þarna, þetta er bara samansafn af eihverju – ja, ég veit ekki hvað – svo sagði hún – farðu varlega og gættu þín – þarna innan um eru vondar manneskjur sem hafa ítök, þær eru til alls líklegar – statt þú fast á þínu, gagnvart þessu fólki – svo samkvæmt þessum orðum, þá eru það vondu manneskjurnar í bænum, sem ég á í höggi við – ég er búin að fara til margra miðla og þeir gefa allir þessu samfélagi falleinkun – siðferðilega og vitsmunalega. – Ég vil meina, að það sé vegna þess, að fólkið lætur stjórnast af þessum illu öflum, sem virðast ráða ferðinni hér og það er miður.

Sagan segir, að það hafi verið læknar sem hafi tekið þátt í aað velja fangaverðina fyrir Nasistana og gefa ráð um pyntingaraðferðir – „þekking“ þeirra virðist víða koma sér „vel“. – Af fagmennsku fundu þeir fólin og tólin – ekki satt !

 

 

 

 

Í uppvextinum …….

á mínu bernskuheimili, var brýnt fyrir okkur systkinunum, að fara vel með og virða, eigur okkar og annarra. – þessi umvöndunar-boðskapur foreldrana, var meðtekin og skilinn af öllum á heimilinu, nema kettinum. – Kötturinn Matsæll fór sínar eigin leiðir, ef honum sýndist svo, eins og katta er siður, burt séð frá öllum mannasiðum og virðingu fyrir öðrum og eigum þeirra

Á heimilinu var líka Lassý-hundurinn, hann Tryggur – mikið tryggðartröll og honum var treystandi í öllu, nema ef súkkulaði var annarsvegar. – Af súkkulaði fann hann lyktina margar mílur og ef það var til á heimilinu, þá var vissast að geyma það, vel utan hans seilingar, þó það í umbúðunum væri –  hann var ekkert í vandræðum með, að taka utan af súkkulaðistykki – snyrtilega og éta innihaldið, kæmist hann yfir það. – þegar Tryggur hafði komist í súkkulaði, hnuplað og étið í leyfisleysi, þá varð hann undirleitur og skömmustulegur – hann vissi, að hann hafði brotið reglur, svo vel var hundurinn Tryggur, að sér í mannasiðum.

Kötturinn Matsæll var ekkert hrifin af súkkulaði og sperrti ekki eyrun þó hann heyrði skrjáfa í sælgætisbréfi, eins og Tryggur gerði – en hann át matinn iðulega frá hundinum, án þess að skammast sín vitund fyrir, svo það var vissast og best, að kalla á Trygg til matar, áður en honum var gefið á skálina. – En þrátt fyrir þessa ósvífni kattarins og matargræðgi, þá voru þeir hinir mestu mátar, hann og Tryggur. – En öðru máli gengdi þegar kom að gullfiskunum á heimilinu og kettinum – þar á milli ríkti enginn vinskapur og heldur var enginn ásteitingur um mat þeirra í milli – ég held hins vegar, að kettinum Matsæli, hafi fundist gullfiskarnir vera matarlegir.

Gullfiskarnir voru stórir og litfagrir – appelsínugulir, gulllitaðir og bláir. – þeir syntu um í búrinu sínu, í mestu makindum, alveg grunlausir um hættuna sem stafaði af kettinum óseðjandi, honum Matsæli – sem fylgdist með þeim skammt frá, í veiðihug rándýrsins, iðandi með úfið skott – örugglega að hugleiða hvernig hann ætti að nálgast bráðina – rennilega og litfagra. – Kötturinn Matsæll hin sísvangi, dó heldur ekki ráðalaus – af fimleika kattarins stökk hann upp á búrið og með þremur loppum, hélt hann sér stöðugum á brúnum búrsins og með þeirri fjórðu, reyndi hann að veiða bráð sýna upp úr búrinu – þetta lék hann nokkrum sinnum, án árangurs og kom fyrir, í það minnsta einu sinni, að hann lenti ofan í búrinu – skömmin sú arna – en það aftraði honum ekki frá að reyna aftur. – Fiskabúrið stóð inni í einu herbergjanna, á lágum borði, en eftir ítrekaðar veiðitilraunir kattarins, var það fært upp á ísskápinn og þar talið öruggt fyrir ágirnd kattarins og hans rándýrseðli. – En það var nú öðru nær. – Einn daginn þegar heimilisfólkið kom heim frá vinnu, þá var fiskabúrið tómt og tveir lífvana gullfiskar á gólfinu, með augljósu banameini – kló og bitförum kattarins, sem hvergi var að sjá – örugglega einhver staðar verið, saddur og sæll, sleikjandi af sér restina af hinum gullfiskunum – malandi og sigursæll.

Já, svona getur nú lífið verið miskunnarlaust, í heimi, þar sem nóg, dugar ekki sumum og minna á að duga öðrum.

Ég óska ykkur öllum gleðilegra jóla, hlúið að þeim sem ykkur þykir vænt um, eftir efnum og aðstæðum – ekki skemma það sem ykkur er kært, þá verður það ekki til ánægju lengur. – Gleymið ekki gæludýrunum ykkar, þau skynja flest umstangið á jólunum, gleðina og matrylminn sem liggur í loftinu og  vilja fá að vera með.


Ef ódáinsvonin er visin og dauð, hve verður þá auðlegðin hróplega södd.    –   Einar Benediktsson